Kapağı açtığımda gözlerimle ilk karşılaştığım manzara içimi boşalttı. Kutunun iç kısmında iki adet küçük bandaj halkası gördüm. Hastanede hemşire tarafından hazırlanmış olan bu halkalar, beyaz bir kumaş üzerine yan yana yerleştirilmişti. Alt kısımda katlanmış bir fotoğraf ve Duru’nun titrek bir el yazısıyla yazılmış bir mektup duruyordu. Fotoğrafta yan yana oturmuş durumdaydık; benim boynumda kravat, onun başında ise beyaz bir eşarp bulunuyordu. İkimiz de gülümsemekteydik. O anın ne kadar önemli olduğunu o gün yaşarken tam anlamış değildim.
Nazlı, yanımda sessiz bir şekilde yerini aldı. “Mektubu yalnız okumanı isterdi,” dedi. “İstersen burada kalabilirim.” Ona teşekkür ederek arabaya geçtim. Zarfı dikkatlice açtığımda, ilk cümlede durdum: “Sevgili Baran, eğer bunu okuyorsan benim için endişelenmeyi artık bırakabilirsin.” Gözlerim doldu. Duru, ölümün yaklaşmasına rağmen hala bana teselli vermeye çalışıyordu.
Mektubunda hastaneye ilk geldiği zaman tüm insanların yalnızca tetkik sonuçları ve tedavi seçenekleri üzerinde durduğundan bahsetmişti. Her sabah kapının önünde durarak “Bugün nasılsın?” diye sorduğumu da hatırlıyordu. “Sanki hastalığımdan ayrı bir insan olduğumu biliyordun,” diyordu. Sonrasında önemli bir talepte bulundu: “Hayatımı kendi hayatın yerine koyma. Yaşamayı sürdür. Ancak benim gibi neden gülümsemek isteyen hastaları da unutma.”
Zarfın içinde bir de küçük bir kart bulunmaktaydı. Bu kart, hastanenin hasta destek birimine başvurulması için yazılmış bir not içeriyordu. Duru, kendi adıyla bir dayanışma köşesinin oluşturulmasını istemişti. Maddi durumu yetersiz olan hastaların yakınlarına yol parası, sıcak yemek ve dinlenebilecekleri bir alan sağlanması amacıyla düşünmüştü. Birikimi son derece azdı. Bununla birlikte yatağının yanındaki çekmecede, tanıdıkların küçük katkılarıyla elde edilen az bir miktar parayı bırakmıştı. “Bu bir başlangıç olsun,” diye not düşmüştü.
O an mutlulukla hüzün birbirine karıştı. Duru’nun isteğini gerçekleştirmek arzusundaydım fakat mesleki sorumluluklarımı unutarak hareket edemezdim. Ben zaten onun tedavisinde görev alan doktorlardan biriydim. Hastane odasında gerçekleştirilen bu tören, resmi bir evlilik işlemi sayılmıyordu; hastalığı ağırlaştığında oluşan bu bağın etik açıdan değerlendirilmesi gerekiyordu. Mektubu cebime koyarak ertesi gün bölüm sorumlusuyla görüşmeyi talep ettim. Hiçbir detayı es geçmedim.
Sorumlum uzun bir süre dinledi. “Onun sana güvenmesi değerliydi,” dedi, “ancak hastalarla olan ilişkimizde güç farklılıkları bulunuyor. Bu durumu kurumsal olarak her yönüyle değerlendirmeliyiz.” Haklıydı. Duru’nun bana hissettirdiği sıcaklık, profesyonel yükümlülüklerimi ortadan kaldırmıyordu. Töreni ve süreçle ilgili kararları etik kurula bildirdim. Bir müddet onunla ilgili dosyalardan uzak durmayı da kabul ettim. Bu, onu unutmak değil, anısına karşı dürüst davranmak anlamına geliyordu.
Nazlı’yı tekrar aradığımda ilk sorum yardımla ilgiliydi. “Duru bu fikri ne zaman düşündü?” diye sordum. “Ölümünden birkaç hafta önce,” diye yanıtladı. “Siz tanışmadan evvel de servis koridorlarında bekleyen aileleri gözlemler, herkesin bir bardak çay içebileceği bir yer arzulard.” Duru’nun isteği yalnızca benimle ilgili değildi. O, kendi acısını aşan bir şey bırakma arzusundaydı. Nazlı’nın da katıldığı bir toplantıda hasta destek birimiyle görüştük. Kurumun izni ve gözetimi altında küçük, şeffaf bir yardım fonu oluşturmanın mümkün olduğunu düşündük.