— Söyledi… eğer birine söylersem, seni bir daha göremeyeceğim. Dedi ki… kaza gibi görünecek.
Göğsüm sıkıştı.
Öfke büyüyordu ama baskı yapmamaya çalışıyordum.
— Neden kaçmadın? — diye sordum yumuşakça.
Battaniyeye baktı.
— Denedim. Kapıyı kilitledi. Ve düşündüm… belki durur, en azından bebeğin doğumuna kadar dayansam.
Bu, kendi kendimize söylediğimiz en tehlikeli yalan: dayanırsan durur.
Nazikçe elini tuttum.
— Dinle. Bunu çekmek zorunda değilsin. Bunu aşacağız. Ve gerekeni yapacağız.
Sonra bir sosyal hizmet görevlisi geldi — koruma emirleri, güvenli konut, Emily’nin bile bilmediği kaynaklar.
Dedektif, komşuların kameralarını kontrol ettiklerini ve kronolojiyi yeniden oluşturduklarını söyledi.
Ryan’ın kapıdaki gülümsemesi artık onu kurtaramayacak.
Emily parmaklarımı sıktı.
— Baba… özür dilerim.
— Hayır, — dedim.
— Daha önce gelmediğim için özür dilerim.
Eğer bunu okuyorsan ve sevdiğin biri aniden sessizleşirse — içgüdünü görmezden gelme.
Ve Emily gibi bir şey yaşadıysan, yalnız değilsin.
