Bir süre sonra apartmanın önüne iki çalışan, hayvan kurtarma ekibinden geldi. Kokunun kaynağının belirsiz olması nedeniyle temkinli olacaklarını belirttiler. Ben kapının önünde beklerken, yatak yerinden kaldırıldı. Sonrasında birisi, “Burada bir yuva var,” dedi. Sesindeki şaşkınlığı duyunca dayanamadım ve içeriye baktım.
Şişelerin arasında sıkışmış büyük gözlü bir sokak kedisi yatmaktaydı. Yanında yeni doğmuş üç yavrusu hareket ediyordu. Hayvan korkuyla tıslıyor ve yavrularını koruma çabası içindeydi. Ancak ağır kokunun tek nedeni kedi değildi. Yatağın altındaki eski eşyaların arkasında ıslak bir kumaş torba ve döşemenin kenarında küçük bir açıklık vardı.
“Bu kedi havalandırma boşluğundan girmiş olabilir,” dedi görevli. “O torbaya dokunmayın.” Torbanın yakınında su birikmişti ve içinde bozulmuş yiyecekler vardı. Koku buradan yayılıyordu. Kedinin yavrularını taşımaya çalıştığını duyduğum sürtünme ve vuruş sesleri de açıklıyordu. Aniden rahatlayacağımı düşündüm; fakat görevlinin açtığı fenerin ışığıyla boşlukta görünen nesne yeniden korku hissetmeme neden oldu.
Bu bir bastondu.
Bastonun üzerinde küçük bir metal isimlik vardı: Mebrure Akın.
“Bu buraya nasıl gelmiş olabilir?” dedim. Kemal Bey bu bastonu tanıdı. “Ondan hiç ayrılmazdı,” diye fısıldadı. “Hastaneden çıktığında da elindeydi.”
Hayvan kurtarma ekibi kediyi ve yavrularını güvenli bir taşıma kutusuna yerleştirdi. Ardından kayıp kişi şüphesiyle polisi aradık. Gelen ekip, bastonun bulunduğu alanın yapısını inceledi. İki dairenin arasında, yıllar önce yapılmış ama kullanılmamış dar bir tesisat boşluğu vardı. Bastonun aşağı kaymış olması olasıydı. Ancak kadının nereye gittiği hâlâ bilinmiyordu.
Polislerden biri Mebrure Hanım’ın kapısını çaldı. Cevap gelmedi. Yönetici, gerekli işlemler tamamlandığında dairenin açılmasına yardım etti. Üst katta beklerken her an sanki bir ömür gibiydi. Nihayet içeri giren polislerden biri ambulans istedi. Bacaklarım sanki bağı çözülmüştü. Ferit’i aradım ve konuşurken sesim titriyordu.