Çalışan kadın koridordan olanları izliyordu. Morgda kısa süre önce işe başlamıştı. İlk zamanlarda korkuyordu, geceleri koridorları ve soğuk duvarları rüyasında görüyordu. Bir gün başhekim ona şöyle demişti:
“Ölülerden korkmak gerekmez. Daha tehlikeli olanlar yürüyüp gülümseyenlerdir.”
O günden sonra bedenlere sakin biçimde yaklaşmaya başladı. Artık kimseye zarar veremezlerdi.
Yakınları dışarı çıkarıldığında beden odada kaldı. Doktor belgeleri hızla kontrol etti ve şöyle dedi:
“Otopsi yarın yapılacak. Bugün vardiyanı kapat ve fazla oyalanma.”
“Ölüm nedeni doğrulandı mı?” diye sordu çalışan kadın.
“Zehirlenme. Her şey açık, imzalandı. Endişelenme.”
Doktor çıktı gitti.
Odada sessizlik oldu. Çalışan kadın yalnız kaldı. Masaya yaklaştı. Gelin fazlasıyla sakin görünüyordu. Cildi gri değildi. Dudakları morarmamıştı. Yanakları hafif bir pembelikle parlıyor gibiydi.
Kaşlarını çattı. Morgda her zaman soğuk olur. Bedenler hızla buz gibi olur.
Genç kadının eline dokundu ve parmaklarını hemen geri çekti. Cilt sıcaktı.
Tekrar dokundu, dikkatlice, sanki yanılmaktan korkuyordu. Parmaklarının altında canlı bir bedenin yumuşaklığını hissediyordu.
Göğüs kafesinin neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif yükseldiğini sandı.
“Bu olamaz…” diye fısıldadı.
Kulağını göğsüne dayadı. Morgun sessizliğinde zayıf, neredeyse duyulmayacak bir ses işitildi.
Bir kalp.
Çalışan kadın geri sıçradı ve elini ağzına kapattı. Eğer haklıysa, genç kız canlı canlı gömülecekti.
Daha fazla beklemedi. Hemen koridora çıktı ve neredeyse koşarak doktorun odasına yöneldi.
“Çabuk, benimle gelin. O yaşıyor. Ona bakın.”
Doktor kâğıtlardan başını kaldırdı, yüzünde açık bir rahatsızlık vardı.
“Kim yaşıyor?”
“Gelin. Bedeni sıcak ve kalbi atıyor. Ben duydum.”
Derin bir iç çekti, kalemi bıraktı ve isteksizce ayağa kalktı.
“Hadi gidelim. Ama bu yine hayal ürünü ise durumun hakkında tutanak yazarım.”
Odaya girdiler. Genç kadın aynı şekilde yatıyordu, hareketsizdi, gözleri kapalıydı.
Doktor yaklaştı, eldivenlerini taktı ve muayeneye başladı. Boynunu kontrol etti, göz bebeklerine baktı ve stetoskopu göğsüne koydu.
Çalışan kadın onun yüzünü izliyordu.
“Peki?” diye sessizce sordu.
Doktor doğruldu.
“Beden ilk saatlerde sıcaklığını korur. Bu normaldir. Nabzı kas kasılmasıyla karıştırmış olabilirsin. Bazı zehirlenmelerden sonra ölüm sonrası tepkiler görülebilir.”
“Ama kalbi duydum.”
“Sana öyle geldi. Onu kabul bölümünde zaten kontrol ettik. Kalp faaliyeti yok.”
Eldivenlerini çıkardı ve kaba attı.
“Kendini fazla kaptırma. İş böyledir. Zamanla alışırsın.”
Çıkıp gitti.
