'Anneye özür diledin mi?'
Tarkan sustu. Sonra bana döndü.
'Söylediklerim çok çirkindi. Özür dilerim.'
'Özrünü duydum,' dedim. 'Ama bu olanları değiştirmiyor.'
Tarkan başını eğdi. İlk defa kendisini affetmem için ısrar etmedi.
Aylar içinde boşanma sürecimiz tamamlandı. Görüşme düzenini İnci'nin okulunu ve dans kursunu aksatmayacak şekilde belirledik. Mali konularda da belgeler üzerinden bir anlaşmaya vardık.
Bir süre sonra İnci'nin yıl sonu dans gösterisi geldi. Salona erkenden gittim. En ön sıraya oturduğumda yanımdaki koltuk boştu.
Gösteri başlamadan birkaç dakika önce Tarkan içeri girdi. Beni görünce durdu.
'Buraya oturabilir miyim?'
'İnci ikimizi de görebilsin,' dedim.
Gösteri boyunca konuşmadık. Kızımız sahneye çıktığında ikimiz de ayağa kalkıp alkışladık.
Çıkışta İnci koşarak yanımıza geldi. Bir elimi, ardından babasının elini tuttu.
'İkiniz de geldiniz!'
Tarkan gülümsedi.
'Söz vermiştim.'
İnci ona baktı.
'Bu kez tuttun.'
O akşam eve döndüğümüzde yıllardır ertelediğim bir şey yaptım. Kendime yeni bir elbise sipariş ettim. Ertesi hafta kuaföre gittim. Bunları Tarkan'a güzel görünmek için değil, kendimi yeniden hatırlamak için yaptım.
Mavi defteri ise İnci'nin kitaplığındaki kutuya koyduk.
Yıllar sonra kızım o defteri tekrar açtığında yalnızca babasının tutamadığı sözleri değil, insanların hatalarını kabul edebileceğini ve bir annenin kendi hayatını yeniden kurabileceğini de hatırlasın istedim.
Çünkü evliliğim bitmişti ama benim hayatım bitmemişti. Artık başkası için verdiğim mücadeleden kendim için yaşamaya geçiyordum.
