Bir gün, şehirdeki kalabalık bir caddede yürürken, gözlerim bir köşede oturan evsiz adama takıldı. Üzerinde eski, yıpranmış kıyafetler vardı ve yüzündeki çizgiler hayatın ona ne kadar sert davrandığını anlatıyordu. Merakla yanına yaklaştım, ona yardım etmeyi düşündüm, ama o benden farklı bir şey istedi. Sırt çantasından çıkardığı bir notu uzatarak, ‘Eve gidince bunu oku, lütfen,’ dedi. Gözlerinde beliren umut, içimde bir şeyleri uyandırdı. O an, bu adamın sadece bir not değil, belki de hayatının özünü bana ilettiğini hissettim. İçeriğinden çok, onun bu isteği üzerinde düşündüm, hayatın karmaşası içinde kaybolmuş olanları anlamak için bir kapı açmıştı sanki. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…
