“Benimle tekrar bu yüzden mi konuşuyorsun?” diye sordum. “Onunla para için mi evlendin?” “Onunla sonsuza dek fakir kalmaktan korktuğum için evlendim,” dedim. “Peki ya şimdi?” “Şimdi ise aileni gerçekte neyseniz öyle görüyorum.” Gerginlik hızla tırmandı. Kızı toplum içinde benimle alay etti. Oğlu bir avukatla çıkageldi. Sonra Hikmet Bey fenalaştı. Yardım çağırırken onu kollarımda tuttum. “Seni susturmalarına izin verme,” diye fısıldadı. “Vermeyeceğim.” Üç gün sonra aileyi topladı. “Bunu basitçe anlatacağım,” dedi. “Leyla benim karım olarak kalacak. Vakfı ve şirketin bir kısmını o yönetecek.” Öfkeden deliye döndüler. Ama o her şeyi ifşa etti. Gizli ödemeler. Çalınan paralar. Manipülasyon. “Bana bir fırsat gibi değil de bir insan gibi davranan tek kişi Leyla oldu,” dedi. Sonrasında Beren beni buldu. “Kendini sattığını düşünmüştüm,” dedi. “Benim hakkımda en kötüsünü düşünmeye çok meyilliydin,” diye yanıtladım. Özür diledi. Ona inandım ama onu teselli etmeye henüz hazır değildim. Hikmet Bey dört ay sonra vefat etti. Oğlu konumunu kaybetti. Kızı kontrolü kaybetti. Gerçek, yalanlara yer bırakmadı. Beren değişmiş bir halde geri döndü. “Senin hakkında yanılmışım,” dedi. “Evet,” diye cevap verdim. Bir ay sonra vakıf ofisine girdim. Kimse beni sorgulamadı. Kimse bana tepeden bakmadı. İçeri girdiğimde herkes ayağa kalktı. Ve hayatımda ilk kez— Birinin yükü değildim. Güvendikleri biriydim.
