Muaz onu duydu. Cebinden katlanmış, kenarları yıpranmış bir kâğıt çıkardı. Annesinin hastane randevusu ve ilaçlarının yazılı olduğu belgeydi. Ardından avucunu açtı: içinde yalnızca iki bozuk para vardı.

‘Dün araba yıkadığım yerde kimse gelmedi. Bugün de annemin ateşi yükseldi. Önce komşuya gittim, evde yoktu. Sonra dükkânların önünde bekledim. Yanlış yaptım, biliyorum. Ama başka yol bulamadım.’

Nadir kâğıda baktı, sonra gözlerini kaçırdı. O anda telefonu çaldı. Arayan marketteki kasiyeriydi.

‘Abi,’ dedi kadın, ‘çocuk sabah gelip ekmek istediğinde ben de gördüm. Önce veresiye yazalım dedim ama senin kızacağını düşündüm. Sonra güvenliği çağırdılar.’

Nadir cevap veremedi. Birden meselenin yalnızca kırık raftan ibaret olmadığını anladı.

Yaklaşık bir saat sonra sağlık ekibinden haber geldi. Muaz'ın annesi Meryem, evinde halsiz bulunmuş, değerlendirme için hastaneye götürülmüştü. Bilinci açıktı. Oğlunu soruyordu.


Muaz haberi duyunca ağlamaya başladı. HaberOku

‘Yaşayacak mı?’

‘Şu anda doktorların gözetiminde,’ dedi sosyal hizmet görevlisi. ‘Kendisiyle görüşmeni sağlayacağız.’

Duruşma yeniden başladığında Abdurrahman, kırılan rafın zararının tespit edileceğini söyledi. Muaz'ın yaşı, ihtiyaç içinde oluşu ve olayın bütün koşulları dikkate alınarak çocuklara özgü usullerin işletilmesi için gerekli işlemler başlatılacaktı. Çocuğun ailesine acil sosyal destek sağlanması da ilgili kurumlardan istenmişti.

Sonra Nadir söz istedi.

‘Rafın zararını ben karşılayacağım. Şikâyetimi geri çekmek istiyorum. Ama bunu bana zorla yaptırdığınız için değil.’

Muaz şaşkınlıkla ona baktı.

Nadir'in sesi çatladı.


‘Babam ben küçükken işsiz kalmıştı. Bir komşumuz bize aylarca ekmek getirmişti. Bugün bunu hatırlayınca kendimden utandım.’

Salonda yeniden sessizlik oldu. Bu kez sessizliğin içinde utanç kadar umut da vardı.

Hâkim, gönüllü bırakılan paraların kayıt altına alınarak güvenilir bir yardım kuruluşuna ulaştırılmasını önerdi. Kimse kapıda tutulmadı; dileyen çıktı. Fakat pek çok kişi kaldı. Bir öğretmen okul malzemesi sağlamayı, bir lokantacı aileye sıcak yemek ulaştırmayı teklif etti. Sosyal hizmet görevlisi ise yardımların tek seferlik kalmaması için aileyle düzenli görüşme planladı.

Muaz bütün bunları dinlerken bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı.

Abdurrahman ona döndü.

‘Seni buraya getiren davranışın doğru değildi, Muaz. Fakat sen yalnızca bugün yaptığın hatadan ibaret değilsin. Yardım istemek utanılacak bir şey değildir.’


‘Bir daha çalmayacağım,’ dedi çocuk. ‘Ama annemi de aç bırakmayacağım.’

O akşam Muaz hastane odasına girdiğinde Meryem oğlunun yüzünü iki eliyle tuttu. Çocuğun başını omzuna yaslayıp uzun süre ağladı.

‘Seni nerede arayacağımı bilemedim,’ diye fısıldadı.

‘Buradayım anne. Bu kez yalnız değiliz.’

Takip eden haftalarda Meryem'in tedavisi sürdü. Ailenin sosyal yardım başvurusu sonuçlandı. Muaz, okulu bırakmadan devam edebileceği bir eğitim desteğine kavuştu. Nadir de marketinin girişine küçük bir raf yerleştirdi. Üzerine şu cümleyi yazdırdı: ‘İhtiyacın varsa al. İmkânın varsa bırak.’

İlk günlerde işler hiç kolay olmadı. Meryem hastaneden çıktıktan sonra merdivenleri ağır ağır tırmanabiliyordu. Muaz geceleri annesinin nefesini dinliyor, yeniden hastalanacağından korkuyordu. Sosyal hizmet görevlisi Selma haftada bir uğrayıp ihtiyaçlarını kontrol etti. Muaz'ın öğretmeni ise uzun süredir devamsızlık yaptığını öğrenince onunla özel olarak konuştu.

Bunlar da İlginizi Çekebilir