Arkasına titrek harflerle şu cümleyi yazmıştı:
“İyi insanlar birbirine güvenmeyi hiç bırakmaz.”
O resmi bugün hâlâ salonumuzun duvarında saklıyoruz.
Ne zaman gözüm ona takılsa, o sabah akıllı saatin ekranında gördüğüm dört kelimeyi hatırlıyorum.
Bazen gerçek, ilk bakışta gördüğümüz şey değildir. Bir cümle eksik okunduğunda, en sağlam evlilik bile şüpheyle sarsılabilir. Ama insanlar birbirini dinlemeyi seçtiğinde, yanlış anlamalar yerini güvene bırakır. O gün öğrendiğim en büyük ders, bir mesajın yalnızca ilk satırına değil, sevdiğim insanın yıllardır bana gösterdiği karaktere de bakmam gerektiğiydi. Çünkü gerçek sevgi, şüpheyle değil; konuşarak, anlayarak ve birlikte iyilik yaparak güçleniyordu.
