İnsanın gerçek değeri, yaşadığı acılara rağmen kalbinde sevgiyi koruyabilmesiydi.
Şahika bir zamanlar ailesinin sakladığı kör kızdı.
Sonra bir dilencinin eşi oldu.
Ama sonunda kendi hayatının sahibi oldu.
Ve yıllar sonra annesinin mektubundaki son cümleyi kendi kendine tekrar etti:
“Gözlerin dünyayı görmüyor olabilir kızım… Ama kalbin doğru yolu bulduğu sürece, hiçbir karanlık seni kaybettiremez.”
Şahika o gün annesinin ne demek istediğini gerçekten anladı.
Çünkü bazı insanlar dünyayı gözleriyle görür.
Bazıları ise kalpleriyle.
Ve bazen, en karanlık hayatların içinde bile insanı aydınlatan şey, hiç beklemediği bir yerde karşısına çıkan sevgidir.
