“Beni gerçekten büyüten, koruyan, hastalandığında bile beni affeden kişi Fatma’ydı.”
Cenaze namazı kılındıktan sonra annemi toprağa verdik.
Mezarlığın çıkışında Merve yanıma geldi.
“Artık kaçmayacağım.” dedi.
“Yıllarca uzak durdum. Bundan sonra senden başka ailem yok.”
Aradan aylar geçti.
Annemin evini birlikte toplamaya başladık.
Eski albümlere baktık.
Çocukluk fotoğraflarımızı tek tek inceledik.
Bir karede annem ikimizi de aynı anda kucağına almış gülümsüyordu.
Fotoğrafın arkasına yıllar önce tek cümle yazmıştı:
“Anne olmak, aynı kandan gelmek değil; aynı sevgide buluşabilmektir.”
O cümleyi okurken ikimiz de sessizce ağladık.
O gün anladım ki annemin en büyük korkusu sırrının ortaya çıkması değildi. Asıl korkusu, yıllarca sevgiyle kurduğu aileyi nefretin tek bir cümlede dağıtmasıydı. Ama sonunda onun sevgisi, saklanan bütün gerçeklerden daha güçlü çıktı ve bizi yeniden kardeş yapmayı başardı.
