Aslında bir teşekkür değildi.
Bir dostluğun sessizce devam eden vefa borcuydu.
"Sen neden çalışmadın?"
diye sordum.
Emre hafifçe gülümsedi.
"Çalıştım."
Şaşırdım.
"Ne demek istiyorsun?"
"İnsanlar beni evsiz sanıyordu çünkü burada kalıyordum. Ama gündüzleri başka şehirlerde inşaatlarda çalışıyordum."
"Yani gerçekten evsiz değildin?"
"İlk yıllar öyleydim. Sonra kazandığım her kuruşu biriktirdim."
Lüks cipe baktım.
"Bütün bunlar..."
"Kurduğum şirket sayesinde."
Meğer yıllarca küçük inşaat işlerinde çalışmış, ardından kendi taşeron firmasını kurmuştu.
Şirketi büyümüş, yüzlerce kişiye iş vermeye başlamıştı.
Ama her akşam aynı arsaya dönüyordu.
"Neden?"
diye sordum.
Çünkü annen her gün oraya gelirdi.
"Ben zengin olduktan sonra bile bana yemek getirmeye devam etti."
"Niye kabul ettin?"
"Götürdüğü şey yemek değildi."
"Neydi?"
"Evin sıcaklığı."
Bu cümleyi duyunca gözyaşlarımı tutamadım.
