Sonunda boğuk bir sesle,
“Sen… bütün bunların sahibisin?”
diye sordu.
“Hayır.”
dedi Mert.
“Sadece emanetçisiyim.”
Herkes şaşkınlıkla ona baktı.
Mert devam etti.
“Babam öldüğünde şirket bana kaldı. Ama yönetimini profesyonellere devrettim. Ben yalnızca denetliyorum. Her sabah yine sanayiye gidiyorum.”
Babam bunu anlamakta zorlanıyordu.
“Ama neden?”
Mert, ellerine baktı.
“Çünkü bu eller bana kim olduğumu hatırlatıyor. Eğer sadece masalarda otursaydım, insanların emeğinin ne kadar değerli olduğunu unuturdum.”
O an odada sessizlik oluştu.
Hayatım boyunca babamı ilk kez bu kadar mahcup gördüm.
Gitmeden önce kapıda durdu.
“Mert…”
dedi.
“Ben sana haksızlık etmişim.”
Mert sadece gülümsedi.
“Önemli değil.”
Ama babam başını salladı.
“Hayır, önemli.”
Aradan birkaç hafta geçti.
Babam beni aradı.
“Mert müsaitse birlikte sanayiye gelmek istiyorum.”
Şaşırmıştım.
O gün gerçekten geldi.
Üzerine eski kıyafetler giydi. Mert ona motor parçalarını gösterdi, birlikte yağ değişimi yaptılar.
Babamın hayatında ilk kez elleri gres yağı olmuştu.
Akşam dönerken arabada sessizce bana,
“Ben yıllarca diplomaya baktım.”
dedi.
“Meğer insanın gerçek eğitimi karakterindeymiş.”
O günden sonra ailem tamamen değişti.
Annem, Mert’in yaptığı işlerle gurur duymaya başladı. Babam ise arkadaşlarının yanında damadının tamirci olduğunu utanmadan, aksine övünerek anlatıyordu.
Bir gün Mert bana yeni bir proje göstermek istediğini söyledi.
Şirketten gelen milyonlarca liralık kârın büyük bölümünü kullanarak ücretsiz meslek eğitim merkezi kurmaya başlamıştı.
Üniversite okuyamayan gençler burada otomotiv, kaynak, elektrik ve motor teknolojileri öğrenebilecekti.
Açılış günü yüzlerce genç vardı.
