Yıllarca herkes bana delirdiğimi, gerçeği kabullenip hayatıma devam etmem gerektiğini söylemişti. Ama bir annenin kalbi asla yalan söylemezdi. Kızımın beni bırakıp gitmediğini hep biliyordum; sadece sesini duyuramayacak kadar yakınıma, kendi evimin bahçesine, bizzat en güvendiği insan tarafından hapsedildiğini görememiştim. Kocamın kendi suçunu örtmek için kurduğu o iğrenç plan, aslında kendi sonunu hazırlamıştı. Nehir, on yıl sonra bile o altın bilekliğin ışıltısıyla bana gerçeğin yolunu göstermiş, kendi katilini kendi elleriyle o soğuk toprağın altından çekip çıkarmıştı.
Artık bekleyiş bitmişti.
Karanlık sırlar aydınlanmış, hayatımın en uzun on yılı o sabah bahçemde sona ermişti. Kızım nihayet evine, bana dönmüştü ama asıl yasım, hayatımın geri kalanında taşıyacağım bu ağır gerçekle henüz yeni başlıyordu.
