Lia gözlerini açtığında kafasının döndüğünü hissetti. Acıdan diğer bir şey hissetmiyordu.
Koridordan sesler yankılanıyordu. Lia başhekimin boğuk sesini tanıdı: — Durumu kritik… Karaciğer yetmezliği ilerliyor… En çok üç gün.
İkinci sesi duvarın arkasından bile tanıdı. Kocası Oliver’ın sesiydi.
Lia gözlemlemek amacıyla gözlerini yarı açık tuttu. Kapı açıldı.
Oliver elinde bir buket çiçekle içeri girdi, yatağın kenarına oturdu ve Lia’nın elini tuttu.
Bileğini okşadı ve daha da yaklaştı. Karısının ağır sakinleştiriciler altında hiçbir şey duyamayacağından emindi.
Ve sonra fısıldadı: — Sonunda. Bunun amacıyla çok bekledim. Evin, hesapların, işin… Hepsi sonucunda benim olacak.
Gülümsedi — yumUşakça, nerdeyse şefkatle. Lia hali anlamıştı: Kocası başından beri yalnızca parasını istemişti.
Oliver ayağa kalktı, düzmece bir kaygı maskesi takındı ve koridorda hemşireye şu şekilde dedi: — Lütfen ona iyi bakın. Çok kaygıliyim… O benim her şeyim.
Lia iğrentiden nerdeyse kusacaktı. Kapı kapandı.
Gözlerini tamamiyle açtı. Kalbi deli gibi çarpıyordu.
Aniden su şapırtısı ve koridorda hafif ayak sesleri duydu. Biri yeri siliyordu. Lia gücünü topladı ve seslendi: — Bayan… lütfen buraya gelin.
Kapı hafifçe açıldı. Genç bir temizlikçi kız içeri baktı — zayıf, ürkmüş ama dikkatli. Yaka kartında “Maria” yazıyordu. — Evet? Kendinizi kötü mü hissediyorsunuz? — diye sordu, hekim çağırmaya hazır bir halde.
— Hayır, — diye fısıldadı Lia. — Senden bir şey istemem gerek
Maria yaklaştı. Lia halsizliğinin izin verilen ölçüde onun elini sıkıca tuttu.
— Dikkatlice dinle. Eğer sana söylediğim her şeyi yaparsan… bir daha katiyen temizlikçi olarak çalışmak mecburiyetinde kalmayacaksın. Asla.
Maria donakaldı. Gözleri büyüdü. — Ne yapmam gerek…?
Lia ona kasanın adresini, şifreyi, belge listesini, avukatın ismini ve kimi arayacağı ile klinik gözetim arşivinden hangi kayıtları alacağına dair talimatları yazdırdı.
Maria sözünü kesmeden dinledi. Lia bitirdiğinde kız yalnızca kafasını salladı: — Her şeyi yapacağım. Söz veriyorum.
Maria anında işe koyuldu. Sabaha kadar her şey hazırdı.
Gayrimenkul, işletmeler, yatırım portföyleri ve kiralık kasalarla alakalı bütün belgeler bir hayır kurumuna devredilmişti.
Vakfın ufak bir yüzdesi Maria’nın adına tescil edildi — bu miktar, onun ağır fiziksel işleri edebiyete dek geride bırakması amacıyla çoksıyla yeterliydi.
Oliver kliniğe döndüğünde performansı amacıyla hazırdı. Odaya girdi, yanına oturdu ve Lia’nın elini tuttu. — Kendini nasıl hissediyorsun? — diye fısıldadı, sesi titriyordu.
Lia, sanki bütün güç vücudunu terk etmiş gibi ona baktı. Sesi zayıf ama netti: — Oliver… Ben imzaladım… birtakım belgeler.
Oliver dondu. — Ne… belgeleri, sevgilim?
Lia sanki düşüncelerini topluyormuş gibi hafifçe öksürdü.
— Bütün mal varlığımı bir hayır kurumuna devrettim. Hiçbir şey alamayacaksın.
Oliver’ın yüzü öfkeyle çarpıldı. — Ne yaptın sen?! Sen… buna hakkın yoktu!
— Kör olduğumu mu sandın?…
Oliver patladı: — İptal et! Duyuyor musun beni?! İptal et onu! Hepsi benim, ve umurumda değil, geberip gidebilirsin!
— Sen her vakit ölmemi istedin, Oliver. Ama görünüşe göre şimdi her şeyini kaybeden sensin.
