Bize ulaşmasının tek yolu buydu.
Aylar sonra mezarını birlikte ziyaret ettik.
Elif uzun süre mezar taşına baktı.
Sonra elini benim elime uzattı.
"Gözlerimi dünyaya yeniden sen açtın." dedi. "Beni hayatta tutan doktor sendin. Bana aile olmayı öğreten de sendin. Kan bağı önemli olabilir ama gerçek babalık, hiçbir karşılık beklemeden bir çocuğun hayatını omuzlamaktır."
O sözleri duyunca gözlerim doldu.
Yıllarca onun hayatını kurtardığımı düşünmüştüm.
Oysa gerçekte birbirimizi kurtarmıştık.
Elif daha sonra hukuk fakültesini bitirip çocuk hakları alanında çalışan bir avukat oldu. Kendi yaşadığı acıları yaşayan çocukların yalnız kalmaması için mücadele etmeye başladı.
Ben ise emekliliğimin ardından onun davalarını uzaktan gururla takip ettim.
Bazen insanlar aile olmanın sadece aynı kanı taşımak olduğunu sanır.
Oysa gerçek aile, en karanlık günlerde birbirini seçen insanların kurduğu bağdır.
Yıllar önce ameliyat masasında verdiğim karar sadece küçük bir kızın hayatını kurtarmamıştı.
İkimizin de kaderini sonsuza dek değiştirmişti.
