İçinde adımın yazılı olduğu yasal belgeler vardı.
Mülkiyet yüzdeleri.
Hesap belgeleri.
İmzalar.
Her şey gerçek.
Her şey resmi.
Her şey imkansız.
Aynı anda hem güldüm hem ağladım, bu çok utanç vericiydi ama o zamana kadar o kadar bunalmıştım ki umursamıyordum.
Joe bir an sessizce beni inceledi.
Sonra, onun gibi erkeklerin asla olmaması için çok çaba sarf ettiği o dikkatli şekilde yüzü yumuşadı.
“Seninle gurur duyuyordu,” dedi sessizce. “Bunu biliyorsun, değil mi?”
Bir elimle gözlerimi kapattım ve lokantanın ortasında tamamen dağılmamak için orada durdum.
Bir dakika sonra, Joe sonunda sessizliği bozdu.
“Tamam, yeter bu kadar. Yarın saat beşte açılıyoruz. Umarım lokanta işletmeyi öğrenmeye hazırsındır, dostum.”
Ve o anda içimde bir şey değişti.
Küçük bir şeydi ama içimden şimşek gibi geçti.
Hayatımda ilk kez, önümüzdeki haftayı nasıl atlatacağımı düşünmüyordum.
Sonunda bir gelecek düşünüyordum.
