Çocuklarının nasıl davranacağını biliyor, Emine’nin evden çıkarılacağını tahmin ediyordu.
Bu yüzden görünen bütün mal varlığını çocuklarına bırakmıştı.
Ancak yıllar önce kimsenin bilmediği ikinci bir vakıf kurmuştu.
Bu vakıfta göl kenarında şirin bir ev, ömür boyu düzenli gelir sağlayacak yatırımlar ve Emine’nin hayatını güven içinde sürdürebileceği büyük bir birikim bulunuyordu.
Avukat küçük ahşap bir kutu da uzattı.
Kutunun içinde Merve’nin vermeyi reddettiği bütün fotoğraflar vardı.
Bir de Kemal’in lise yüzüğü…
Ve iç kısmına, “Tribünlerin arkasında söz verdiğim Emine’ye…” yazısı işlenmiş pırlanta yüzük…
Kemal, gençlik yıllarında verdiği sözü tam elli üç yıl sonra yerine getirmişti.
Emine o gün anladı ki gerçek sevgi sadece yaşarken değil, insan öldükten sonra bile sevdiğini koruyabiliyordu.
Birkaç ay sonra göl kenarındaki yeni evine taşındı. Bahçesine lavantalar, domates fideleri ve beyaz güller dikti. Her sabah kahvesini iskelede içerken parmağındaki yüzüğe bakıyor, gençlik yıllarında yağmur altında elini tutan o delikanlıyı gülümseyerek hatırlıyordu.
Bir süre sonra Merve ve Murat pişmanlık dolu mektuplar göndermeye başladı. Emine ise kısa ama anlamlı bir cevap verdi:
“Size karşı kin beslemiyorum. Umarım hayat size merhametin değerini öğretir. Lütfen artık bana yazmayın.”
Hayatının geri kalanını huzur içinde geçirdi.
Çünkü bazen gerçek miras; para, malikâne ya da servet değil, yıllar geçse de tutulan bir söz ve ömür boyu hissedilen gerçek sevgidir.
