Ve benim ışığım, şimdi yanı başımda nefes alıyordu.
Yıllar sonra o hastaneye tekrar gittim. Doktoru ziyaret etmek istedim. Yanımda artık yürümeye başlayan Umut vardı. Bizi görünce yüzünde şaşkın bir gülümseme belirdi.
— Sizi tanıdım, dedi. Ama onu görünce daha da mutlu oldum.
Umut doktorun parmağını tuttu. Doktorun gözleri doldu.
— O gün ne kadar korktuğumuzu hatırlıyorum, dedi. Ama şimdi anlıyorum ki bazı doğumlar yalnızca bir bebeğin dünyaya gelmesi değildir. Bazen bir ailenin yeniden doğmasıdır.
Eve dönerken Umut arka koltukta uyuyordu. Aynadan ona baktım ve sessizce gülümsedim.
O gün doktorun söylediği ilk cümle beni yıkmıştı.
Ama sonrasında öğrendiğim gerçek, hayatımın en güzel cevabına dönüşmüştü.
Ben 60 yaşındaydım.
Ve hayat bana, “Artık çok geç,” demek yerine, “Henüz hikâyen bitmedi,” demişti hâlâ.
