“İyi ki siz de durdunuz.”
Aradan yıllar geçti.
Bugün Derin ve Aras sekiz yaşında.
Birbirlerinden tamamen farklı iki çocuk oldular.
Derin kitap okumayı ve resim yapmayı seviyor.
Aras ise evdeki her şeyi söküp tekrar birleştirmeye çalışıyor.
Bazen akşamları onları uyurken izliyorum.
Sonra o hastane otoparkını düşünüyorum.
Elimde anahtarla arabamın önünde durduğum o birkaç saniyeyi…
Hayatımın iki farklı yöne ayrıldığı noktayı.
Bir tarafta korkum vardı.
Diğer tarafta çocuklarım.
Yıllarca kendime aynı soruyu sordum:
Ya hemşire birkaç saniye geç kalsaydı?
Sonra bu soruyu sormayı bıraktım.
Çünkü asıl mesele onun bana yetişmesi değildi.
Asıl mesele, bana gerçeği söylediğinde geri dönmeyi seçmiş olmamdı.
Şimdi çocuklarıma da bunu öğretiyorum.
İnsan bazen korkabilir.
Yanlış karar verebilir.
Hatta hayatının en büyük hatasını yapmak üzere olabilir.
Ama insanı gerçekten tanımlayan şey, hiçbir zaman hata yapmaması değildir.
Gerçeği gördüğünde geri dönebilecek cesareti bulmasıdır.
O gün hastaneden iki bebeğimle çıktım.
Ama aslında yanımda başka bir şey daha götürdüm:
Hayatım boyunca unutmayacağım bir ders.
Sevginin gerçek sınavı, her şey istediğimiz gibi olduğunda değil; korktuğumuz anda kaçmak yerine geri dönmeyi seçtiğimizde başlıyordu.
