Merhaba, ben Rüya. Otuz iki yaşındayım ve eşim Demir ile üç yaşındaki ikizlerimiz Bade ve Sarp’la birlikte Illinois’te sakin bir banliyöde yaşıyoruz. Dışarıdan bakıldığında her şey muhtemelen huzurlu görünüyordu. Ama evin içinde, Demir kapıdan girer girmez oyun odasına kaybolurken her şeyi ayakta tutan bendim.
Akşam yemeği saatine doğru eve gelir, Sarp’ı kucağına alıp kısa bir “uçak turu” yaptırır, Bade’nin kıvırcık saçlarına bir öpücük kondurur, sonra da ekranlardan yayılan mavi ışığın ardında kapalı bir kapının arkasına çekilirdi. Günün geri kalanı bana kalırdı: yemekler, krizler, bitmek bilmeyen çamaşırlar, doktor randevuları, market alışverişleri, yatma vakti savaşları… O güzel ama yorucu sirk.
2021’den beri banyoda otuz saniye bile yalnız kalamamıştım.
Ve yine de, bir şekilde, “her zaman yorgun görünen” bendim.
Geçen ay bir akşam her şey değişti.
İkizler sonunda uyumuştu. Yine bir yığın minicik kıyafeti katlıyordum ki Demir’den bir mesaj geldi:
“Bu akşam arkadaşlarım bira içmeye geliyor. Ucuz görünmemem için düzgün bir şeyler hazırlar mısın?”
Ne bir rica, ne bir ön haber. Sadece bir emir. Sanki evde çalışan personelmişim gibi.
Ekrana baktım, baş parmağım havada asılı kaldı. Sert bir şey yazmaya hazırdım. Bunun yerine derin bir nefes aldım, kendi kendime gülümsedim ve oyuna katılmaya karar verdim.
O akşam bütün bir tavuğu derisi altın rengi olup çıtır çıtır olana kadar kızarttım. Gerçek sarımsaklı patates püresi yaptım, iki farklı salata hazırladım, cips ve ev yapımı salsa koydum. Arkadaşları geldiğinde ev bayram yeri gibi kokuyordu.
Onları güler yüzle karşıladım, Sarp’ı kapıdan uzaklaştırmalarına yardım ettim, sonra iki çocuğu da banyo yaptırıp kitap okumak için yukarı çıkardım. Bebek telsizi aşağıda açıktı.
Başta her zamanki erkek muhabbeti vardı. Şişelerin şıkırtısı, fantezi futbolu üzerine atılan kahkahalar… Sonra Burak’ın sesi yükseldi:
“Peki Rüya ne zaman işe dönecek? Bakıcı tutmayı düşünüyor musunuz?”
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Demir, rahatlamış bir halde, çoktan gülmeye başlamıştı.
“Umarım yakında,” dedi. “Her şeyin parasını tek başıma ödemekten bıktım. Kesinlikle bakıcı tutacağız. Umarım yakışıklı biri olur, biliyorsun… estetik benim için önemli.”
Oda kahkahalarla doldu. En yüksek sesle o gülüyordu.
Yukarıdaki koridorda, Bade’nin ağzında diş fırçası hâlâ dururken, kelimelerin buz gibi su gibi göğsümden içeri aktığını hissettim. Henüz öfke değildi. Daha soğuk bir şeydi bu. Kendi evimde bir espri konusu olmanın acısı.
Ertesi sabah konuyu açmadım. Ondan sonraki sabah da.
Ama o cümle günlerce kafamda yankılandı.
Bir hafta sonra, Demir kahvaltılık gevrek yerken mutfağa girdim ve sanki hava durumunu soruyormuş gibi rahat bir sesle,
“Düşündüm de… işe geri dönmeye hazırım. Çocuklar üç yaşında. Sanırım bir bakıcı aramaya başlamalıyız,” dedim.
Kaşığı ağzına götürürken dondu. Sonra yüzü, sanki piyango kazanmış gibi aydınlandı.
“Ciddi misin? Harika!”
Kahvemi yudumlarken gülümsedim.
“Sorumlu, deneyimli… ve yakışıklı birine ihtiyacımız olacak, değil mi? Estetik konusunda oldukça seçiciydin.”
Neredeyse gevreğine boğuluyordu. Sonra hızla toparlandı, gözleri parladı.
“Bunu bana bırak. Tam olarak neye ihtiyacımız olduğunu biliyorum.”
Sonraki birkaç gün boyunca her boş anında bakıcılık sitelerinde dolaştı. Dergi kapağından fırlamış gibi görünen yirmili yaşlardaki yoga eğitmenlerinin, “holistik oyun uzmanlarının” profillerini bana gönderdi. Her mesaj göz kırpan bir emojilerle bitiyordu.
Kazmaya devam etmesine izin verdim.
Perşembe öğleden sonra birkaç sessiz telefon görüşmesi yaptım ve her şeyi ayarladım.
O akşam ona mesaj attım:
“Aradığımız kişiyi buldum. Yarın saat dörtte geliyor. Buna bayılacaksın. Tam senin tipin.”
Cevabı anında geldi:
“Sabırsızlanıyorum. Ailemiz için sadece en iyisi.”
Cuma günü, ikizler doğduğundan beri ilk kez, eve bir saat erken geldi. Randevu geceleri için sakladığı parfümü sıkmıştı. Saçları özenle şekillendirilmişti. Gözlerini daha mavi gösteren koyu mavi bir gömlek ve üzerine tam oturan kot pantolon giymişti. Çok çaba harcadığı belliydi.
Ben salonda çamaşır katlıyordum. Fark etmemiş gibi yaptım.
Kapı zili tam zamanında çaldı.
Yıllardır takmadığım kadar sakin bir gülümsemeyle kapıyı açtım.
Kapıyı açtığımda karşımda duran kişi, Demir’in hayalindeki gibi biri değildi. Ne yirmili yaşlarda, ne kaslı, ne de dergi kapağından fırlamış gibiydi. Karşımda duran adam kırklı yaşlarının başındaydı, sade giyimliydi ve yüzünde yumuşak ama ciddi bir ifade vardı. Elinde dosya, omzunda küçük bir çanta vardı.
“Merhaba,” dedi. “Ben Kerem. Rüya Hanım’la görüşmeye gelmiştim.”
Demir’in arkamdan nefesinin kesildiğini hissettim.devamı sonrki syfda..
“Hoş geldiniz,” dedim sakince. “Buyurun.”
Kerem içeri girdi. Demir birkaç saniye yerinden kıpırdayamadı. Yüzündeki heyecan, yerini hızlıca bir şaşkınlığa, ardından hafif bir hayal kırıklığına bıraktı. Kendini toparlamaya çalışarak elini uzattı.
“Demir,” dedi. “Memnun oldum.”
Kerem tokalaştı.
“Ben de,” dedi kısa ve net bir sesle.
Oturma odasına geçtik. Ben koltuğa oturdum, Demir ayakta kaldı. Kerem dosyasını açtı.
“Önce kendimden bahsedeyim,” dedi. “On beş yıldır çocuk gelişimi uzmanıyım. Uzmanlığım özellikle ikizler ve erken çocukluk döneminde davranış yönetimi üzerine.”
Demir kaşlarını çattı.
“Erkek bakıcı pek… yaygın değil,” dedi istemsizce.
Kerem başını salladı.
“Evet, farkındayım. Ama genelde bu cümleyi kuran aileler birkaç hafta sonra fikrini değiştirir.”
Sessizlik oldu.
Ben söz aldım.
“Kerem Bey aynı zamanda eski bir anaokulu yöneticisi,” dedim. “Ve şu an yarı zamanlı çalışıyor.”
Demir bana baktı.
“Yarı zamanlı mı?”
“Evet,” dedim. “Çünkü diğer zamanlarında danışmanlık veriyor.”
Kerem dosyasından bir belge çıkardı.
“Ayrıca belirtmem gerekir ki,” dedi, “bu pozisyonu kabul etmemin bir şartı var.”
Demir hemen canlandı.
“Nedir?”
“Çocukların her iki ebeveyniyle de düzenli iletişim. Ve bakım yükünün tek bir kişiye yıkılmadığından emin olmak.”
O an Demir’in yüzündeki ifade değişti.
“Ne demek istiyorsunuz?” dedi.
Kerem sakinliğini bozmadı.
“Demek istediğim şu: Ben sadece çocuklara değil, aile düzenine de bakarım. Evde kim neyi ne kadar yapıyor, kim dinleniyor, kim tükeniyor… Bunlar benim işimin parçası.”
Demir bana baktı. İlk kez, gerçekten baktı.
“Rüya Hanım telefonda bana oldukça detaylı bilgi verdi,” diye devam etti Kerem. “Üç yıldır kesintisiz bir bakım yükü, neredeyse hiç kişisel zaman yok ve buna rağmen ‘yorgun görünen taraf’ olmak…”
Sözleri odada yankılandı.
Demir’in ağzı açıldı ama kapandı. Ne diyeceğini bilmiyordu.
Ben sakin bir sesle konuştum:
“Kerem Bey’i özellikle seçtim,” dedim. “Çünkü bakıcıdan çok, bir dengeye ihtiyacımız var.”
Demir yutkundu.
“Yani… bu iş sadece çocuklarla ilgili değil mi?”
Kerem hafifçe gülümsedi.
“Hiçbir zaman sadece çocuklarla ilgili olmaz.”
Birkaç saniye sonra ayağa kalktı.
“Düşünmeniz için zaman veriyorum,” dedi. “Ama şunu bilin: Eğer bu düzen değişmezse, çocuklar her şeyi hisseder.”
Kapıya kadar geçirdim onu. Giderken bana baktı.
“İyi yaptınız,” dedi kısık bir sesle.
Kapıyı kapattığımda Demir hâlâ olduğu yerde duruyordu.
“Bunu bana bilerek mi yaptın?” diye sordu sonunda.
Ona döndüm. Yıllardır biriktirdiğim yorgunluk, sakin bir netliğe dönüşmüştü.
“Hayır,” dedim. “Bunu kendim için yaptım.”
İlk kez, söyleyecek bir cevabı yoktu.
Ve ilk kez, evin içinde sessizlik bana aitmiş gibi hissettirdi.
