Yaşlı Kadın Hastanede Tamamen Yalnız Yatıyordu ve Kimse Onu Ziyaret Etmeye Gelmiyordu: Tek Oğlu Sadece Daire Nihayet Onun Olacağı Anı Bekliyordu
Yaşlı kadın hastanede tamamen yalnız yatıyordu ve kimse onu ziyaret etmeye gelmiyordu: tek oğlu sadece daire nihayet onun olacağı anı bekliyordu 😢😨
Hastanede yıllardır çalışıyorum ve bu süre zarfında o kadar çok acı, adaletsizlik ve insan zulmü gördüm ki. Ama o son vaka, insanları görme şeklimi sonsuza dek değiştirdi.
80 yaşındaki büyükanne neredeyse bir aydır bizimleydi — sessiz, temiz, her kelimeye, her bardak suya minnettar. Ve tüm bu süre boyunca kimse onu ziyaret etmedi. Ne bir telefon, ne bir misafir. Sadece biz — hemşireler ve doktorlar — yanındaydık ve zamanla bize açıldı.
Bir oğlu ve gelini olduğunu anlattı. Onlardan bahsederken sesi titriyordu — öfkeden değil, acıdan. Ziyaret etmiyorlar, durumunu sormuyorlar, ihtiyacı olup olmadığını umursamıyorlardı.
Oğlu sadece bir şey sormak için arıyordu: annesi hala hayatta mı? Dairesini istiyordu — ve başka hiçbir şey.
Her akşam yaşlı kadın pencereden dışarı bakıyordu, sanki birini bekliyormuş gibi. Bazen fark etmediğimizi sanıp sessizce ağlıyordu.
Gece birkaç kez onu kontrol ediyordum, sadece biraz konuşmak için, yalnız hissetmesin diye. Ama zavallı kadının kalbi — acıdan ve beklemekten bitkin düşmüş — sonunda dayanamadı.
O gece sadece başhekim ve ben yanındaydık. Büyükanne hafifçe iç çekti, bir şey söylemeye çalıştı ve sonra zayıfça fısıldadı:
— Ve… oğlum… hala gelmedi mi?.. devamı sonrki syfada..
Bunlar onun son sözleriydi. Bir dakika sonra vefat etti.
Ertesi gün oğluna üzücü haberi vermek için aradık. Tepkisini gördüğümde, önceki geceden daha fazla acıdı.
— İyi, — dedi oğlu kayıtsızca. — Yarın sabah eşyalarını almaya gelirim.
Ama ertesi sabah geldiğinde, onu bir sürpriz bekliyordu — annesine nasıl davrandığına derin pişmanlık duyacağı bir sürpriz. 😢😨 Devamı ilk yorumda 👇👇
Geldiğinde, evet, gerçekten bir sürpriz bekliyordu. Ona annesinin vasiyetinin bir kopyasını içeren bir zarf verdik.
Büyükanne her şeyi önceden ayarlamıştı — ve dairesini yan koğuştaki hasta çocuklara bırakmıştı, para onların tedavisine gitsin diye, kimsesi olmayanlara.
Oğlu soldu.
— Yalan söylüyorsunuz! Bu sahte! Onu zorladınız! Sizi dava edeceğim!
Başhekim sakin bir şekilde belgeyi önüne koydu:
— Hayır. Bu kararı kendisi verdi. Daireyi sana bırakabilirdi. Sadece bir kez ziyaret edip nasıl olduğunu sorması gerekiyordu. Sadece bir kez.
Oğlu orada duruyordu, ellerini ne yapacağını bilmeden. Ve yüzünde ilk kez bir duygu belirdi — acı değil, yas değil, ama geç kalmış, faydasız bir pişmanlık. Ama annesi bunu hiç göremedi.
