Altmış altı yaşındaki Ayşe karnındaki ağrı dayanılmaz hale gelince sonunda doktora gitmeye karar verdi.
Başta vücudundaki değişimleri önemsemedi. Mide rahatsızlığına, yaşlılığa, şişkinliğe—belki de sadece strese bağladı. Hatta karnı büyümeye devam ettikçe fazla ekmek yemiş olabileceğini söyleyerek buna gülüp geçti.
Ancak yapılan birkaç rutin testten sonra doktorun yüz ifadesi değişti.
“Hanımefendi…” dedi sonuçları yeniden inceleyerek. “Bu kulağa alışılmadık gelebilir ama testler… gebeliğe işaret ediyor.”
Ayşe şaşkınlıkla doktora baktı. “Ben altmış altı yaşındayım!”
“Son derece nadir vakalar var,” diye yanıtladı doktor temkinli bir şekilde. “Ama kesinleştirmek için bir kadın hastalıkları ve doğum uzmanına görünmelisiniz.”
Ayşe klinikten sersemlemiş halde çıktı. Ama içinin bir yerinde buna inanıyordu. Daha önce üç çocuk taşımıştı karnında. Karnı büyümeye devam ettikçe, bunun geç yaşta gerçekleşen bir mucize olduğuna kendini ikna etti. Baskı hissediyordu, ağırlık vardı—hatta bazen hareket sandığı şeyler bile hissediyordu.
Yine de bir uzmana görünmedi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..
“Bunu daha önce yaşadım,” diye düşündü kendi kendine. “Zamanı gelince hastaneye giderim.”
Aylar geçti. Karnı daha da büyüdü. Meraklı komşular sorular sordu, Ayşe ise gülümseyerek belki de Allah’ın onu yeniden bir bebekle mükâfatlandırdığını söyledi. Minik patikler ördü, isimler seçti, hatta bir beşik bile satın aldı.
Kendi hesabına göre dokuzuncu aya ulaştığında, doğuma hazırlanmak için sonunda bir kadın hastalıkları ve doğum uzmanından randevu aldı. Doktor, yaşı nedeniyle şüpheciydi ama muayeneye başladı.
Ultrason görüntüsü ekrana yansıdığı anda yüzünün rengi soldu.
“Ayşe Hanım… bu bir bebek değil.”
Nabzı hızla atmaya başladı. “O zaman ne bu?”
Doktor derin bir nefes aldı.
“Sizde litopedion var,” diye açıkladı.
“Bu son derece nadir görülen bir durumdur. Eski bir dış gebeliğin vücut içinde kireçlenmesiyle oluşur. Vücudunuz, gelişemeyen fetüsü korumak için onu kalsiyumla kaplamış. Bu muhtemelen onlarca yıl önce oldu—ve ancak şimdi belirti vermeye başladı.”
Ayşe donup kaldı. Yıllar boyunca farkında olmadan yeni bir hayatı değil, çok uzun zaman önce kaybedilmiş bir yaşamın taşlaşmış kalıntılarını taşımıştı.
Ardından ameliyat yapıldı. Zor bir operasyondu ama başarılı geçti. Uyandığında beklemediği bir şey hissetti—ne yas, ne şok… sadece bir hafifleme.
Taşıdığı şey doğmayı bekleyen bir mucize değildi.
Bedeni tarafından yıllar önce sessizce kapatılmış bir sayfaydı.
Ve aylar sonra ilk kez kendini yeniden hafiflemiş hissetti.
